0%    
       
logo
logo

Sitemap

|

Αρχική

|

Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία C FOR CIRCUS

C. for Circus



Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Κώστα Conie Ισαακίδη στο ηλεκτρονικό περιοδικό ipolistonkosmo.gr

23 Μαρτίου 2011

Η ομάδα C. for Circus δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2008 από τον Κώστα Ισαακίδη με σκοπό την αναζήτηση της θεατρικής δράσης μέσα από τα σώματα των ηθοποιών. Ένα βασικό μότο σας είναι η φράση «Μιλάμε για το σώμα μας». Πείτε μας λίγα περισσότερα για αυτό· τί να περιμένει ο θεατής από τις παραστάσεις σας;

Το σώμα μας υπάρχει στην αφαίρεσή του. Δεν θέλουμε στην παράστασή μας το κοινό να βλέπει το σώμα μας, δεν θέλουμε να δείχνουμε το σώμα μας. Στο C.F.C δουλεύουμε με το σώμα μας για να διεισδύσουμε στην βαθιά εσωτερικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλά στο κοινό, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να παρουσιάζεται το αποτέλεσμα της εργασίας και όχι αυτή καθαυτή η εργασία. Όταν το σώμα πάσχει, χωρίς να πονάει, αλλά να κάνει κάθε φορά ένα ακόμη βήμα μπροστά, τότε ανθίζει το πρόσωπο και πέφτει η μάσκα, το life style που αναπτύξαμε όλοι μας γιά να επιβιώσουμε. Αύτο είναι, ίσως, που θέλει να δεί το κοινό του το C.F.C. Τον αληθινό άνθρωπο, ακόμα κι αν αυτός κρέμεται ακόμα απ’τα σχοινιά της ιστορίας του.

Αν και η ομάδα δημιουργήθηκε μόλις τον Ιούνιο του 2008, έχετε συμμετάσχει σε φεστιβάλ και άλλες δράσεις με αρκετές προηγούμενες παραστάσεις («Ανοίξτε μου να βγω από δω έξω», “Two man Show “, «Στον τόπο του Περσέα όλες οι ιστορίες είναι αληθινές», «Project πάνω στον χρόνο» «Project για το τίποτα»). Η τελευταία σας παράσταση, «Σ’αυτόν τον τόπο όλες οι ιστορίες είναι αληθινές», παίχτηκε για 1 μήνα στον δικό σας πια χώρο και αγκαλιάστηκε από το κοινό της Θεσσαλονίκης. Υπάρχει ένα κοινό νήμα στην επιλογή των παραπάνω έργων/project; Ποια είναι κάθε φορά η αφορμή;

Ο ηθοποιός έχει ανάγκη την παράσταση. Η παράσταση είναι το άνοιγμα μιας καινούριας σελίδας. Είναι όμως λίγο περίεργο αυτό το άνοιγμα επειδή με έναν περίεργο τρόπο και η προηγούμενη αλλά και η επόμενη σελίδα είναι ανοιχτές. Από την άλλη, η παράσταση σε μορφή project, δηλαδή αυτό που λέμε και λίγο σαν δικαιολογία καμια φορά, work in progress, είναι ουσιαστικά το άνοιγμα στον κόσμο της δουλειάς που κάνει η ομάδα πάνω και γύρω απ’το έργο που έχει αποφασίσει να παρουσιάσει. Σε ότι αφορά τώρα το έργο ''Σε αυτόν τον τόπο όλες οι ιστορίες είναι αληθινές'', είναι ένα έργο που το έγραψα το 2007 και με το ξεκίνημα του C.F.C αρχίσαμε διακριτικά να το δουλεύουμε. Η επιλογή των έργων γίνεται με βάση τις ανάγκες, όλες τις ανάγκες, που έχει κάθε φορά η ομάδα, από υποκριτικές ως βαθιά ανθρώπινες, είτε αυτές είναι προσωρινές είτε διαχρονικές.

Το επόμενό σας έργο είναι το «Εσωτερικό» του Βέλγου συγγραφέα Maurice Maeterlinck. Πρόκειται για ένα έργο του 1895 από έναν σημαντικό θεατρικό συγγραφέα, βραβευμένο με Νόμπελ, που έμεινε γνωστός ως ένας από τους εισηγητές του Συμβολισμού στο θέατρο. Πώς οδηγηθήκατε στην επιλογή του συγκεκριμένου έργου;

Το έργο έφτασε στα χέρια μου το καλοκαίρι και η αλήθεια είναι ότι αποφάσισα να το διαβάσω επειδή φαντάστηκα και σωστά απ’ ότι φάνηκε, πως ο Δ.Δημητριαδης, που έκανε την μετάφραση, θα ασχολιότανε με κάποιο σπουδαίο έργο και ακόμα, ντροπή μου, επειδή είδα ότι είναι μικρό. Διαβάζοντας το κατάλαβα ότι μικρό είναι μόνο στο ''μήκος''του, μα καθόλου στην ουσία του. Εκείνο που με συνάρπασε πραγματικά και αποφάσισα να δουλέψουμε το ''Εσωτερικό'' είναι ο τρόπος που θέτει το θέμα της ύπαρξης ο Maeterlinck.

Κύριο θέμα του έργου είναι ο θάνατος και η αποδοχή του. Ένας γέρος μαζί με έναν ξένο βρίσκονται έξω από την πόρτα ενός σπιτιού για να ανακοινώσουν το θάνατο της κόρης στην οικογένειά της, που βρίσκεται κλεισμένη στο εσωτερικό. Ο τίτλος «Εσωτερικό» αποκτά ένα βαθύτερο συμβολισμό, καθώς «ο Μαίτερλινκ δεν μεταγράφει τη ζωή μιας οικογένειας στο εσωτερικό ενός σπιτιού, αλλά το εσωτερικό μάλλον του καθενός». Πώς χειρίζεστε στην παράστασή σας το συμβολικό βάρος αυτής της έννοιας, σκηνοθετικά ή σκηνογραφικά;

Όταν δουλεύω ένα έργο ποτέ δεν το σκέφτομαι στο σπίτι, δεν προσπαθώ να το κατανοήσω με τον νου μου και το ίδιο ζητάω απ’τους ηθοποιούς μου, γι’ αυτό κάθε φορά δυσκολεύομαι να απαντήσω σε τέτοιες ερωτήσεις. Ωστόσο υπάρχει πάντα κάτι που κυριαρχεί στο μυαλό μου στην διάρκεια των δοκιμών, στον ''Τόπο'' ήταν η ελάχιστη υποκριτική που εξάλλου είναι και απ’ τις βασικές επιδιώξεις στη δουλεία του C.F.C. Στο ''Εσωτερικό'' νομίζω πως είναι, σας λέω δεν είμαι σίγουρος για τίποτα, αυτό λοιπόν που νομίζω είναι πως έδωσα πολύ μεγάλη σημασία στην ατμόσφαιρα της σκηνής. Για πρώτη φορά το C.F.C παίζει με παραπάνω φώτα απο ένα σκαφάκι, όμως και πάλι αυτά τα φώτα υποφωτίζουν την σκηνή, την κάνουν να δείχνει, λέμε τώρα, τόσο κοντινή αλλά την ίδια στιγμή απόμακρη, οι θεατές σχεδόν ακουμπούν του ηθοποιούς που μοιάζουν τόσο κοντά και την ίδια στιγμή τόσο μακριά, παίζοντας άλλους, αυτούς που δεν είμαστε εμείς, εξάλλου, όπως λεεί και ο Ανούιγ στην Αντιγόνη του ''έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να πεθάνουμε απόψε'' αυτό που δεν μας λέει ο Ανούιγ είναι ότι αυτά τα ''απόψε'' κάποτε τελειώνουν, τόσο για μας, όσο και γι’ αυτούς που αγαπάμε και ότι κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε να μπούμε στην διαδικασία να υπάρξουμε αληθινά στις ζωές μας και αυτά τα λαγούμια της ύπαρξης, έστω και τσαπατσούλικα, πρέπει να τα αναζητήσουμε,να τα αφήσουμε να εκφραστούν κι ας τρομάξουμε. Δουλεύοντας το ''Εσωτερικό'' προσπάθησα να θέσω αυτό το δίλημμα στους ηθοποιούς και στο κοινό ''πώς στο καλό θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας;”. Σκηνοθέτησα το έργο πασχίζοντας να κάνω καθαρό αυτό το ερώτημα με τη σιωπή και με τους ηθοποιούς να ακουμπούν τους θεατές. Τα υπόλοιπα τα άφησα στον Maeterlinck και στον Δημητριάδη, αυτοί ξέρουν καλύτερα.

Ο συγγραφέας είχε την πρόθεση το έργο να παιχτεί ως στατικό δράμα, ακόμα και από μαριονέτες. Εσείς πώς δουλέψατε αυτήν την παράσταση ως ομάδα; Τι χαρακτηρισμό θα αποδίδατε στην παράστασή σας;

Την μαριονέτα, την κίνηση της μαριονέτας, την κράτησα και ένας απ’ τους λόγους είναι ένας περίεργος φόρος τιμής στον συγγραφέα. Έχω το κουσούρι ως σκηνοθέτης, ενώ δεν θέλω στον βωμό της ευκολίας, που συνήθως συμβαίνει, να αλλάζω ή και να βγάζω κομμάτια, φράσεις, απ’τα κείμενα-εκτός κι αν το έργο είναι δικό μου οπότε κάνω ότι μου καπνίσει- χωρίς θρησκευτικές ευλάβειες και τέτοια χαζά, αλλά μάλλον για να κοπιάζουμε περισσότερο, ταυτόχρονα θεωρώ πως οι σκηνοθετικές οδηγίες ή ''ο τρόπος που θα θελα να παίζονται τα έργα μου'' που συναντάμε συχνά σε θεατρικά έργα, που έχει βάλει ο άτυχος συγγραφέας που το έργο του θα πέσει στα χέρια μου, μα καθόλου δεν με απασχολούν, δεν τις θεωρώ μέρος του έργου κι έτσι έκανα και με το ''Εσωτερικό''. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την παράσταση ατμοσφαιρική, αν και προτιμώ αυτά να τα λέει ο κόσμος που την βλέπει κι όχι εγώ.

Project αυτοσχεδιασμών ή ανέβασμα θεατρικών έργων; Στο ιστορικό σας έχετε και τα δύο... Τι αγαπάτε πιο πολύ;

Όλα θέατρο είναι, όλα τα αγαπάμε εξίσου.

Από τον Οκτώβριο του 2010 βρίσκεστε στο δικό σας χώρο στο κέντρο της πόλης, Συγγρού 19 στον 4ο όροφο, όπου συστεγάζεστε με την ομάδα Μεταφορική Θεάτρου και προγραμματίζετε δράσεις και σεμινάρια. Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Δεν συστεγαζόμαστε με την ''Μεταφορική''. Η ''Μεταφορικη'' είναι κομμάτι του C.F.C. Και πλέον συνεργαζόμαστε και με έναν ακόμη χώρο, τον ''Πολυχώρο Ερμού'', Ερμού με Δραγούμη, όπου εκεί κάνουμε τα μαθήματα του νέου τμήματος των εργαστηρίων του C.F.C με τυφλούς. Αυτά που ''τρέχουν'' είναι οι παραστάσεις με τα δύο εργαστήρια, τους ''παλιάτσους'' και τους ''σκηνοβάτες'' που θα ανέβουν το Μάη, πρώτα ο Θεός και το ξεκίνημα θερινού τμήματος και.....βλέπουμε!!

Κλείνοντας, θα θέλαμε και το δικό σας σχόλιο για τη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Μπορούμε, ειδικά αυτήν την περίοδο, να είμαστε αισιόδοξοι;

Κάθε φορά που σκουρένουν τα πράγματα ο κόσμος πάει στο θέατρο. Εγώ είμαι πολύ αισιόδοξος. Στην θεατρική σκηνή της πόλης βλέπουμε ότι αυξάνει ''επικίνδυνα'' η ποιότητα, η περισσότερη δουλειά, είναι κάποια χαρακτηριστικά αυτής της ανάπτυξης. Αυτό που με πληγώνει λίγο είναι ότι δεν υπάρχει ένα κλίμα αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, μεταξύ των μικρών τουλάχιστον θεάτρων. Αλλά θα φτιάξει κι αυτό. Σας ευχαριστώ για το βήμα.

Πηγή: ipolistonkosmo.gr