0%    
       
logo
logo

Sitemap

|

Αρχική

|

Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία C FOR CIRCUS

Παλιές παραγωγές από ...

C. for Circus



Με το ίδιο μέτρο [anchor]

15 Φεβρουαρίου - 26 Απριλίου 2016, Θέατρο «Από Μηχανής»

«Ω, έξοχο είναι να έχεις δύναμη δράκου, αλλά και τυραννικό να τη χρησιμοποιείς σαν δράκος»

Περίληψη

16ος αιώνας, Βιέννη - πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι νόμοι βρίσκονται σε λήθαργο και κάθε τάξη κι ευνομία έχει καταλυθεί.

Ο Δούκας της Βιέννης φεύγει και αφήνει αντικαταστάτη του στην εξουσία τον Άγγελο, τον πιο ηθικό, νομοταγή και ενάρετο από τους άρχοντες. Ο Άγγελος εφαρμόζει αμέσως τους ανενεργούς νόμους: όλοι οι οίκοι ανοχής κλείνουν και η μοιχεία ή η σεξουαλική συνεύρεση εκτός γάμου καταδικάζονται με θανατική ποινή. Ο Κλαύδιος, ένας νεαρός άρχοντας που άφησε έγκυο τη μέλλουσα σύζυγό του, συλλαμβάνεται και πρόκειται να εκτελεστεί. Η Ισαβέλλα, δόκιμη μοναχή και αδελφή του Κλαύδιου, μαθαίνει το νέο και συναντάει τον άρχοντα Άγγελο για να του ζητήσει χάρη. Ο Άγγελος της ζητάει, ως αντάλλαγμα για τη ζωή του αδελφού της, το κορμί της. Αυτός. Ο Άγγελος.

Τελικά θα έρθει αντιμέτωπος με τον νόμο που ο ίδιος εφάρμοσε ή για την εξουσία ισχύει ο κανόνας της αυτοεξαίρεσης;

Σκηνοθετικό σημείωμα

Στο «Με το ίδιο Μέτρο» (“Measure for Measure” ή αλλιώς «Μέτρο για το Μέτρο») υπάρχει έντονα το δίπολο νου και σάρκας, ενστίκτου και λογικής, κατάχρησης εξουσίας και συμπόνιας, έρωτα και θανάτου, όλα κάτω από το στρεβλό πέπλο του «φαίνεσθαι» που παραμορφώνει το «είναι». Στη βάση του, είναι μια ιστορία διαφθοράς· η οποιαδήποτε εξουσία πάντα εγκυμονεί αυτόν τον κίνδυνο. Στην αρχή, όλοι οι χαρακτήρες υπερασπίζονται σθεναρά την ηθική και τις πεποιθήσεις τους, όμως καθένας τους αγωνίζεται πραγματικά όταν καλείται να πράξει σύμφωνα με αυτές. Η πίστη έχει αξία όταν δοκιμάζεται και τα πάθη δεν είναι παρά μια υπενθύμιση για το εύθραυστο του ανθρώπου. Όσοι δεν το γνωρίζουν αυτό, αναγκάζονται να ανακαλύψουν βίαια τους εαυτούς τους.

Οι μεγάλες συναισθηματικές αναταραχές των κύριων χαρακτήρων δίνουν μια βαθιά σοβαρότητα στο ύφος του έργου - η οποία το απομακρύνει από τις ρομαντικές κωμωδίες και το κατατάσσει στην κατηγορία της «τραγικωμωδίας» ή “problem play”. Οι χαμηλότερου κύρους χαρακτήρες ζουν σ’ έναν κόσμο παρακμής, που διακατέχεται από τα πορνεία και τις φυλακές, όμως η προσέγγιση τους ως προς τη σεξουαλικότητα και τη φύση του ανθρώπου είναι πιο ειλικρινής. Έτσι, οι άνθρωποι αυτού του έργου είναι αληθινοί, με την έννοια ότι καθένας απ’ τους «καλούς» έχει αμφιλεγόμενες στιγμές, ενώ σε κανέναν απ’ τους «κακούς» δεν λείπει κάποιο θετικό χαρακτηριστικό: σε τελική ανάλυση, όλοι τους είναι «αθεράπευτα θνητοί».

Συντελεστές

Κάτι διαφορετικό [anchor]

10 Μαΐου 2014, Bob Theatre Festival, πολυχώρος «BIOS», Αθήνα
14 - 16 Απριλίου 2014, Θέατρο Αυλαία
5 - 9 Φεβρουαρίου 2014, Θέατρο Αυλαία
11 - 27 Οκτωβρίου 2013, Θέατρο «Skrow», Αθήνα
7 Ιουλίου 2013, 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης
8 Ιουνίου 2013, Φεστιβάλ «Ευχαριστούμε που ενοχλείτε»
7 Ιουνίου 2013, Φεστιβάλ «Αναιρέσεων»
16 - 17 Μαΐου 2013, Bob Theatre Festival, πολυχώρος «BIOS», Αθήνα

Κάτι Διαφορετικό!

Μια μουσικοθεατρικωμικοτραγικ... περίεργη παράσταση από το C. for Circus.

Μια παράσταση διαφορετική. Μιλά για τη διαφορετικότητα και για το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι οι διαφορετικοί. Βγαλμένη από διαφορετικούς ανθρώπους, απευθυνόμενη σε διαφορετικούς ανθρώπους, άλλους από τους προηγούμενους. Περνάμε πολύ ωραία στα καμαρίνια και αυτό βγαίνει προς τα ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...ΑΟΥΥΥΥΤΣ...ΜΗΗΗΗΗ...ΑΧ-ΑΧ... (δολοφονία του συντάκτη του δελτίου τύπου, συνεχίζει άλλος) ...και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Η παράσταση είναι πολύ καλή και πολύ αστεία. ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ

Τέσσερις ιστορίες βασισμένες στο «Κάτι άλλο» της Κάθριν Κέιβ, το «Μελαγχολικό θάνατο του Στρειδάκη» του Τιμ Μπάρτον, την «Καλή οικογένεια» του Γιόακιμ Πίρινεν και το «Χρυσό Δράκο» του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ.

«Δεν ανήκεις εδώ. Δεν είσαι σαν κι εμάς. Είσαι κάτι άλλο.» Αυτή η φράση κυριαρχεί στο Κάτι άλλο της Κάθριν Κέιβ. Το Κάτι Άλλο προσπαθεί με κάθε τρόπο να μοιάσει με τους άλλους. Αλλά, ό,τι κι αν κάνει, το μόνο που καταφέρνει είναι να δείξει πόσο διαφέρει από αυτούς. Τότε εμφανίζεται το Κατιτί και του ζητάει να γίνουν φίλοι. Αλλά το Κάτι Άλλο δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το Κατιτί τού μοιάζει σε κάτι.

Ο Μελαγχολικός θανατος του Στρειδάκη είναι μια συλλογή σαγηνευτικά μακάβριων ποιημάτων υπογεγραμμένων από τον διάσημο σκηνοθέτη Τιμ Μπάρτον, στην οποία εξιστορεί τα δεινά των αλλόκοτων ηρώων του. Τα ασυνήθιστα παιδάκια που πρωταγωνιστούν σ΄ αυτές τις σελίδες, είναι αξιαγάπητοι παρείσακτοι που πασχίζουν να βρουν λίγη αγάπη στον απάνθρωπο κόσμο τους.

Ο Γιόακιμ Πίρινεν στο έργο του Καλή οικογένεια, παρουσιάζει την όμορφη ζωή του Λάσσε και της οικογένειάς του. Ένα υπέροχο σπίτι, μια καλοπληρωμένη, ευχάριστη δουλειά, υγεία, δύο πανέξυπνα παιδιά και μια τέλεια σύζυγος συνθέτουν την αψεγάδιαστη εικόνα της καθημερινότητάς του. Υπάρχει μήπως κάτι που μπορεί να διαταράξει αυτή την ιδανική κατάσταση;

Στον Χρυσό δράκο πέντε πρόσωπα διηγούνται μια παράξενη πολύπτυχη ιστορία, με επίκεντρο το ασιατικό εστιατόριο "Ο Χρυσός Δράκος", κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Με φόντο τον καταιγισμό εξωτικών παραγγελιών και με γρήγορες εναλλαγές εικόνων, ξετυλίγονται μπροστά μας στιγμές από τη ζωή δεκαεπτά ανθρώπων μιας σύγχρονης πολυεθνικής κοινωνίας, που ζουν και εργάζονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Στο κέντρο της ιστορίας, ένας νεαρός Κινέζος που υποφέρει από πονόδοντο και η μικρή αδελφή του που, χωρίς να το γνωρίζει, ζει φυλακισμένη μερικά μέτρα μακριά του.

Η παράσταση πήρε τη 2η θέση στο Bob Theater Festival 2013 στο Bios και ανέβηκε ολοκληρωμένη τον Οκτώβρη στο Skrow Theater στην Αθήνα.

Μια ξεχωριστή παράσταση με ζωντανή μουσική.

Αλλά ας μην περιαυτολογούμε άλλο. Ας μιλήσουμε για εσάς...

  • «Κάτι διαφορετικό, κάτι εξαιρετικό.»
  • George Marshall, New York Post Office
  • «Είδα τον τερματοφύλακα πιο κοντά στη μία πλευρά. Είναι ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά είμαστε μόνο στα μισά του δρόμου.»
  • Miroslav Stoch, Footballer of PAOK FC
  • «Μαλάκες ήσαστα γαμάτο!»
  • Κώστας Σημίτης
  • «Ήταν ό,τι καλύτερο έχω δει!»
  • Δημήτρης Κίτσος, φίλος μας
  • «Βγήκαμε 2οι στο Bob Theater Festival 2013!»
  • C. for Circus, εμείς

Συντελεστές
Video της παραγωγής

Τα γενέθλια της Ινφάντα [anchor]

1 - 3 Μαρτίου 2013, Φεστιβάλ «Ανοιχτή Σκηνή - Θεατρικές Φωνές της Πόλης», θέατρο «Άνετον»

Η παράσταση «Τα γενέθλια της Ινφάντα» είναι μία διασκευή από την ομάδα πάνω στο ομώνυμο παραμύθι του Oscar Wilde.

Το παραμύθι

Απόψε είναι τα γενέθλια της Ινφάντα. Η πριγκιποπούλα κλείνει μόλις τα 12 χρόνια της και όλη η χώρα γιορτάζει μαζί της. Από κάθε άκρη του κόσμου καταφθάνουν δώρα για την λιλιπούτια Πριγκίπισσα . Τσιγγάνοι με τις αρκούδες τους, μοναδικοί θεατρίνοι και χορευτές, επίδοξοι ταυρομάχοι. Μα, μέσα σε όλα τα δώρα, η Ινφάντα ξεχωρίζει ένα, τον τερατόμορφο νάνο που διασκεδάζει όσο κανένας άλλος την γλυκιά πριγκιποπούλα με τις χορευτικές του επιδείξεις. Τόσο, που ζητά από αυτόν να χορέψει μόνο γι’ αυτήν και μετά το τέλος του εορτασμού των γενεθλίων της. Το βραχύσωμο τερατάκι θαμπωμένο από την πρόσκληση της Ινφάντα περιπλανιέται στα δωμάτια του παλατιού ψάχνοντας να βρει την αγαπημένη του πριγκίπισσα. Ώσπου, φτάνει σε ένα μεγάλο δωμάτιο που οι τοίχοι του είναι καλυμμένοι με τεράστιους καθρέφτες. Αντικρίζοντας για πρώτη φορά στη ζωή του το είδωλό του, ο νάνος, πεθαίνει συνειδητοποιώντας για ποιο λόγο προκαλούσε γέλιο στην πριγκίπισσα. Η Ινφάντα θυμώνει μαζί του γιατι χάνει την ευκαιρία να απολαύσει τον χορό του νάνου για δεύτερη φορά.

Αντί σκηνοθετικού σημειώματος

«Όλοι μαζί όπως παλιά. Όπως τότε που ήταν όλα όμορφα. Που η μόνη έγνοια ήταν τα μαθήματα για αύριο. Αντιγραφή, ορθογραφία, κόκκινο-πράσινο στα φανάρια. Η ψυχή μου ήταν γεμάτη αγάπη, χαρά, φαντασία. Παίζαμε ώρες μαζί, θυμάσαι; Και οι μεγάλοι μας σνομπάρανε γιατί ήμασταν τα μικρά, και οι πιο μεγάλοι γελάγανε, γελάγανε, γελάγανε ώρες. Αγάπη άπλετη, δώρα, χαμόγελα. Τα θυμάμαι όλα τα χαμόγελα. Δόντια άσπρα που ξεπετάγονταν με ορμή στο άκουσμα ενός αστείου. Αγάπη, χαρά, συγκινήσεις. Ο ήλιος να μας καίει. Κι εμείς να κυλιόμαστε στο πράσινο, να κυνηγάμε τις γάτες, να πειράζουμε τα ζουζούνια, να λερωνόμαστε και να γελάμε. Να γελάμε συνέχεια και ασταμάτητα. Η χειρότερη μου στιγμή όταν άκουγα τη μάνα σου να σε φωνάζει. Λίγο ακόμα πάντα ήταν η απάντηση. Κι όσο προλαβαίναμε. Λίγο ακόμα. Κι εμείς δίναμε πάλι ραντεβού την επόμενη φορά. Την επόμενη φορά που θα ήμασταν όλοι μαζί. Όλοι μαζί όπως παλιά. Θυμάσαι;»

Μ.Σ

Συντελεστές
Video της παραγωγής
Συνεντεύξεις για την παραγωγή

Εσωτερικό [anchor]

18 Νοεμβρίου - 25 Δεκεμβρίου 2011, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»
18 Μαρτίου - 17 Απριλίου 2011, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Το έργο αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο. Ο Μαίτερλινκ δεν μεταγράφει τη ζωή μιας οικογένειας στο εσωτερικό ενός σπιτιού, αλλά το εσωτερικό μάλλον του καθενός. Εγκαινιάζει αυτό που ο Εντγκάρ Μορέν διερμηνεύει με τρόπο πολύ απλό ως εκείνο που είναι όχι πλέον η «εποχή του ανθρώπου των σπηλαίων», αλλά η «εποχή των σπηλαίων του ανθρώπου».

Το ζήτημα είναι να μην αφήσει κανείς αυτά τα χωρίς εικόνα σπήλαια να ζήσουν μόνα την αγωνία τους. Πρέπει να επισκεφθείς, να εξερευνήσεις αυτά τα σπήλαια και να αποπειραθείς να δώσεις μαρτυρία γι’ αυτά με έναν τρόπο τυφλό, ασυνείδητο και σκοτεινό. Ο Μαίτερλινκ κατάλαβε ότι, παράλληλα με μια επανάσταση της γραφής, ήταν απαραίτητο να αναληφθεί μια επανάσταση στο ύφος, στην σκηνοθεσία και στο παίξιμο των ηθοποιών.

Είναι ένα πρόβλημα που παραμένει επίκαιρο. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια στιγμή υπερπαραγωγής, ποσότητας και βιασύνης. Όλοι ανεβάζουν παραστάσεις χωρίς πια να ξέρουν για ποιον λόγο. Δεν υπάρχει πλέον η αναγκαιότητα. Πιστεύω ότι είναι σήμερα αναγκαίο να σταματήσουμε για να στοχαστούμε και να ψάξουμε.

Claude Règy, Φεβρουάριος 1997

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής
Video της παραγωγής
Συνεντεύξεις για την παραγωγή

Απογραφή πληθυσμού [anchor]

22 - 24 Οκτωβρίου 2011, 46α Δημήτρια - θέατρο «Άνετον»

Το έργο είναι αποτέλεσμα της συνεύρεσης έντεκα θεατρικών ομάδων της Θεσσαλονίκης, που συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα κοινό πρότζεκτ, ειδική παραγγελία για το φεστιβάλ των «Δημητρίων» και βασισμένο σε μια ιδέα της Ιφιγένειας Ταξοπούλου, μέλους της καλλιτεχνικής επιτροπής των 46ων «Δημητρίων» και υπεύθυνης για το θεατρικό πρόγραμμα.

Με κοινή σκηνική σύμβαση την επίσκεψη ενός απογραφέα σε κάποιο σπίτι μέσα στην ελληνική επικράτεια, οι ομάδες καλέστηκαν να δημιουργήσουν, με απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία ένα σύντομο μονόπρακτο, χωρίς η μία να γνωρίζει την αισθητική και το περιεχόμενο της μικρής «παράστασης» των άλλων. Τα μονόπρακτα συνδέονται με τυχαία σειρά, προκαλώντας απρόβλεπτα νοήματα, καθώς φιλοδοξούν να συνθέσουν συνολικά ένα περιπετειώδες μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα.

Ταυτόχρονα, η παράσταση επιδιώκει να προσφέρει ένα πανόραμα των ποικίλων τεχνικών και αισθητικών τάσεων των διαφορετικών ομάδων, μια ανακεφαλαίωση δέκα χρόνων πλούσιας θεατρικής ζωής στην πόλη και μια ματιά – ίσως – προς ένα προκλητικό καλλιτεχνικό μέλλον.

Η C. for Circus απογράφεται...

Ως απογραφή πληθυσμού ορίζεται το σύνολο των διοικητικών ενεργειών και χειρισμών που έχουν ως σκοπό τη συγκέντρωση στατιστικών πληροφοριών αναφορικά με το μέγεθος και τα χαρακτηριστικά (δημογραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, οικιστικά) του πληθυσμού ενός γεωγραφικού χώρου σε δεδομένο χρόνο.

Όταν σε απογράφουν υπάρχεις. Αυτό ξέρω εγώ. Απλώς... υπάρχεις.

Η απογραφή προϋποθέτει την καθολική και ταυτόχρονη καταγραφή όλων όσων βρίσκονται κατά την ημέρα της διεξαγωγής της σε έναν οριοθετημένο γεωγραφικό χώρο, που συνήθως είναι η εθνική επικράτεια και οιδιοικητικές της υποδιαιρέσεις. H συμπαράθεση και συγκριτική μελέτη των αποτελεσμάτων διαδοχικών απογραφών αποκαλύπτει τις ιστορικές τάσεις των δομών και χαρακτηριστικών του πληθυσμού.

Άραγε υπάρχεις και πριν την απογραφή; Κι αν υπάρχεις ποιος είσαι; Έχει σημασία ποιος είσαι γι' αυτούς που σε μετράνε; Κι εσύ πώς νιώθεις όταν σε μετράνε; Πιο ψηλός; Πιο σημαντικός; Ίσως σαν βόδι στις ταινίες που... Και αυτός που σε μετράει ποιος είναι; Ποιος θα' θελες να είναι; Άνθρωποι και σκέψεις έρχονται να ανα-μετρηθούν μπροστά στον αμείλικτο Απογραφέα. Άνθρωποι με προσωπικά ονόματα, προσωπικές σκέψεις και προσωπικό PIN συγκεντρώνονται όλοι μαζί για το τελικό Μέτρημα: 1,2,3,4,5,6...

Συντελεστές
Video της παραγωγής

Σ’ αυτόν τον τόπο όλες οι ιστορίες είναι αληθινές [anchor]

19 Νοεμβρίου - 19 Δεκεμβρίου 2010, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»
6 Αυγούστου 2010, 8ο Φεστιβάλ Θεάτρου – Κόρινθος 2010

Mια οικογένεια ζει απομονωμένη από την κοινωνία και τους ανθρώπους εδώ και χρόνια, με τρόπο επιβίωσής τους το «γυαλί» που υπάρχει στο βουνό. Πουλώντας το στους ανθρώπους αγοράζουν τα απαραίτητα από την πόλη. Μόνο όμως ο πατέρας και ο μεγάλος αδελφός, καθώς απαγορευόταν η έξοδος στους υπόλοιπους. Από γενιά σε γενιά συνεχίζεται η ίδια ιστορία αιμομιξίας, μέχρι που μια μέρα μία από τις κόρες, η Τρία, ερωτεύεται έναν από την πόλη που ήρθε στο βουνό για να κρίνει το γυαλί. Ο έρωτας τους έντονος και αμοιβαίος, αλλά αντίθετος με τις «αρχές» της οικογένειας. Αποτέλεσμα αυτού να στήσουν παγίδα στον Εκείνο και τελικά να τον σκοτώσει ο μεγάλος αδελφός. Η Τρία φεύγει προς την πόλη και τα αδέλφια της πηγαίνουν να τη βρουν. Δεν τα καταφέρνουν. Μετά από χρόνια, επιστρέφει στο βουνό και το μόνο που αντικρίζει είναι οι τάφοι της οικογένειας της. Τα χρόνια έχουν περάσει κι αυτή έχει μείνει μόνη. Ζητώντας να δει για μια τελευταία φορά το νεκρό αγαπημένο της, ακολουθεί μια πάλη νεκρών με νικητή το μεγάλο αδελφό που την ξεγελάει κάνοντας την να νομίζει πως είναι ο Εκείνος. Μένοντας έγκυος από τον ίδιο της τον αδελφό, συνειδητοποιεί πως δεν έχει λόγο να ζήσει, δίνοντας τέλος και στη δική της ζωή, με την ελπίδα να συναντήσει τον αγαπημένο της σ’έναν άλλον κόσμο.
Η παράσταση συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Κορίνθου, όπου απέσπασε:

  • 2ο βραβείο καλύτερης παράστασης
  • Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας (Κώστας Conie Ισαακίδης)
  • Βραβείο α' γυναικείου ρόλου (Δήμητρα-Μαρίνα Κουλιάκη)
  • Βραβείο β' γυναικείου ρόλου (Ειρήνη Μακρή)

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής
Video της παραγωγής

Two man Show [anchor]

17 Ιουλίου 2010, «Γιορτές της Γης» στη Βλάστη Κοζάνης
23 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2009, Studio Vis Motrix

To έργο αποτελεί μια προσαρμογή πάνω στο έργο του Δημήτρη Σακατζή, «Το πορτοκάλι με την περόνη». Πραγματεύεται την ενηλικίωση σε ένα σκληρό κόσμο, όπου η παιδικότητα αφαιρείται με βία, με στολή και αυτόματο. Ανεξάρτητα αν τα φέρουμε εμείς τα όπλα ή οι άλλοι, σε άλλους τόπους μακρινούς, και εμείς και οι παππούδες μας και τα παιδιά μας μεγαλώνουμε και παλιώνουμε σε καιρούς χαλεπούς, σε καιρούς πολέμου. Η θλιβερή διαχρονικότητα έργων όπως οι «Τρωάδες», οι «Αχαρνείς» και άλλα, αποδεικνύουν με αιματηρό τρόπο ότι ήμασταν και είμαστε (;) παιδιά του πολέμου.

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής
Video της παραγωγής

Project για το τίποτα [anchor]

26 Ιουνίου 2010, 13ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
13 Ιουνίου 2010, Φεστιβάλ «Ευχαριστούμε που ενοχλείτε»

Δεν γίνεται τίποτα. Τι έχω να διηγηθώ απ’ τη ζωή μου; Μια εκδρομή. Κάποτε. Με κάποιους. Ποιους; Που να θυμάμαι... Υποψιάζομαι πως ήταν ωραία. Μη μας θυμώνετε σας παρακαλώ, πάντα μέσα απ’ το τίποτα, πάντα με το τίποτα, απ’ το τίποτα προσπαθούμε να υπάρξουμε. Κι άλλοτε αυτό το τίποτα γίνεται κάτι, άλλοτε πάλι μένει τίποτα και μέσα σ’ αυτό το τίποτα υπάρχω σαν χρυσόψαρο. Και ξαναγίνεται χώμα το αίμα μου και ξανάρχομαι να σας πούμε το τεράστιο τίποτα. Συγγνώμη.

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής

Project πάνω στον χρόνο [anchor]

27 Σεπτεμβρίου 2009, Φεστιβάλ «Πεδίο Δράσης Κόδρα»

Αυτό που τελικά μένει είναι η μαγεία. Ο χρόνος σταματάει ή χάνει την αξία του όταν σταματάμε να παλεύουμε με αυτόν.
Ο εχθρός γίνεται φίλος όταν περπατήσουμε πλάι του. Όταν πολεμάω το χρόνο πολεμάει η αριστερά τη δεξιά μου. Αέναη πάλη. Δίχως σκοπό. Αυτό που μένει είναι η «ζωή εν τάφω». Είτε τον σπρώχνουμε να περάσει, είτε απλώνουμε τα χέρια μας να τον συγκρατήσουμε. Ένα. Ο χρόνος γίνεται εχθρός. Όταν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε, όταν σταματήσουμε να θυμόμαστε, τότε ο χρόνος μας δίνεται σαν ουρανός: Νυχτώνει και ξημερώνει, απλά νυχτώνει και ξημερώνει. Όταν ο άνθρωπος κάνει όνειρα, ο Θεός γελάει.

Συντελεστές
Video της παραγωγής

Στον τόπο του Περσέα όλες οι ιστορίες είναι αληθινές [anchor]

18 Ιουνίου 2009, Ελευθεριακό Φεστιβάλ Θεατρικής Έκφρασης

Ένα project που προέκυψε από τον αυτοσχεδιασμό πάνω σε αποσπάσματα, τραγούδια και στάσιμα των έργων «Σ’ αυτόν τον τόπο όλες οι ιστορίες είναι αληθινές» και «Περσέας».

Συντελεστές
Video της παραγωγής

Ανοίξτε μου να βγω από δω έξω [anchor]

22 Οκτωβρίου 2008, Διήμερο εκδηλώσεων για την «Έκφυλη Ταυτότητα»

Μία παράσταση που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του διημέρου εκδηλώσεων για την «Έκφυλη Ταυτότητα». Ολοκληρωτικά δημιουργημένη από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας.

Συντελεστές

Μεταφορική Θεάτρου



Οι Καρέκλες [anchor]

2 - 6 Νοεμβρίου 2011, Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»
16 Δεκεμβρίου 2010 - 6 Φεβρουαρίου 2011, Πολυχώρος «Ερμού»
25 - 27 Νοεμβρίου 2010, Θέατρο «Κλειώ»
12 - 13 Ιουνίου 2010, Θέατρο «Κλειώ»

«οι καρέκλες»
Ευγένιος Ιονέσκο
...η ερημιά και το θαύμα.

Δυο καρέκλες, ένα ζευγάρι σε βαθιά γεράματα, η Ανάμνηση και η Προσδοκία. Οι δυο γέροι γίνονται δυο παιδιά, τα δυο παιδιά δύο γέροι και η έννοια του χρόνου μεταμορφώνεται σε παιχνίδι, στο παιχνίδι της ζωής. Κι άλλες καρέκλες, για άλλα ζευγάρια, όλων των ηλικιών, παιδιά, γονείς, αναμνήσεις μα καμία προσδοκία. Γέροι, νέοι, πλανώνται μες στο χώρο σα φαντάσματα υπαρκτά, διασχίζοντας όλη την ηλικιακή γεωγραφία και η έννοια του χρόνου αναπόφευκτα πλέον μετατρέπεται από παιχνίδι ζωής σε παιχνίδι θανάτου.

Στο κείμενο του Ιονέσκο, αναζητούμε αυτό που συνθέτει, που συγκροτεί, που γεμίζει και που αδειάζει τον χώρο, εξωτερικό και εσωτερικό, μιας σχέσης. Μιας αιώνιας σχέσης, της πάλης ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αξίες, δηλαδή ανάμεσα στον άνθρωπο και τον άνθρωπο. Και δίχως φιλολογικές σχολαστικότητες μεταφέρουμε σκηνικά τις «Καρέκλες» όπου η αλήθεια τους στέκει σαν μοναδικός φάρος στο νησί όπου κι εκτυλίσσεται η ιστορία μας. Με χιούμορ, τρυφερότητα, σκληρότητα, επί του πραγματικού και επί του φανταστικού.

Μια «χορωδία συνειρμών» μετατρέπει τους πρωταγωνιστές σε ακροβάτες πάνω σε μια ακολουθία ανοιχτών ερωτημάτων. Όπου το «σημαντικό» και το «ασήμαντο» μπλέκονται. Όπου αυτό που κοιτάζουμε δεν είναι και αυτό που βλέπουμε. Όπου η φαινομενική σύγχυση εννοιών υποδεικνύει αριστοτεχνικά στην λογική το καθαρκτικό αποτέλεσμα του παραλόγου και τέλος όπου η παρουσία και η απουσία γίνονται μορφικός γρίφος και η ερημιά συμπορεύεται με το θαύμα.

Η παράσταση αποτέλεσε την ενιαία διπλωματική εργασία σκηνοθεσίας-σκηνογραφίας, των Αλέκα Θεολόγου και Ελένη Θωμαΐδου, στο Τμήμα Θεάτρου της Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., με επόπτες τον Βίκτωρα Αρδίττη, τον Απόστολο Βέττα και την Ελευθερία Ντεκώ. Πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 2010 στο θέατρο «Κλειώ», με μεγάλη επιτυχία. Η παράσταση συνέχισε την επαγγελματική της πορεία στη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης για δύο μήνες (Δεκέμβριος-Φεβρουάριος) στον Πολυχώρο Ερμού.

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής
Video της παραγωγής
Συνεντεύξεις για την παραγωγή

Εργαστήρι «Παλιάτσοι»



Αντιγόνη του Anouilh [anchor]

24 - 27 Μαΐου 2012, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

... σκηνοθετημένο σε απλές, ρεαλιστικές, κατά κανόνα, γραμμές, με την ελπίδα να δει το κοινό αληθινούς ανθρώπους πάνω στη σκηνή, το έργο καταργεί τον εαυτό του στη διάρκεια της παράστασης. Ο ηθοποιός καταργεί τον ηθοποιό, ο ρόλος αλλάζει όνομα και τα σύνορα στήνονται και σπάνε εν ριπή οφθαλμού.

Από το τραπέζι της ανάγνωσης στο προσκήνιο, δύο πόντους από τη μύτη του θεατή και το ενδιάμεσο, η σκηνή της σύγκρουσης, αλλάζει, γίνεται μια άχρονη μινιμαλιστική άρνηση, το ελάχιστο, απλά ο νόμος της αδράνειας.

Αυτό είναι όλο... «κι ο νικητής, νικημένος κιόλας ολομόναχος ανάμεσα στη σιωπή του».

Και για μια ακόμα χρονιά οι «Παλιάτσοι» καθαρίζουν για πάρτη μου. Εγώ απλά σας τους στέλνω σαν πρόβατα να τους σφάξετε.

Κώστας Conie Ισαακίδης

Συντελεστές

Ο Μικρός Πρίγκιπας [anchor]

5 - 20 Δεκεμβρίου 2011, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Ο θεός των μικρών πραγμάτων

... εκείνο που ξεχνάμε όμως είναι ότι πρόκειται για παιδικό έργο. Όχι για έργο για παιδιά. Παιδικό έργο. Ο Exupéry φτιάχνει τον δικό του υπεράνθρωπο. Έναν μικρό Πρίγκιπα, θρηνώντας τη δική του χαμένη παιδικότητα. Καταρρίπτοντας «εχθρικά» αεροσκάφη. Οξύμωρο σχήμα, ε; Από τη μία αγωνιά για τη ζωή ενός και μόνο τριαντάφυλλου. Από την άλλη, ο Exupéry «μεγάλος πιλότος» να σκορπάει το θάνατο με το μικρό, παλιό του αεροπλάνο.

Άραγε λέει αλήθεια; «Δε θα ζωγραφίσω το αεροπλάνο μου, παραείναι πολύπλοκο σχέδιο για μένα». Γι’ αυτό το αεροπλάνο του δεν υπάρχει στο βιβλίο; Ο ένοπλος στο βιβλίο είναι ο κακός κυνηγός που φοβάται η γλυκιά του αλεπού: τόσο αθώος και τόσο ένοχος ο ίδιος απέναντι στα δικά του έργα. Ο «υπεράνθρωπός του έρχεται να καθαρίσει για πάρτη του». Να αναρωτηθεί για λογαριασμό του. Να σηκώσει τους ώμους του με απορία. Να μην καταλάβει «γιατί όλα αυτά». Να μη κατανοεί τους βασιλιάδες, τους επιχειρηματίες, τους ματαιόδοξους που μας σπαν τ΄ αρχίδια.

Κι όμως δεν είναι άλλοθι! Ο μεγάλος πιλότος και ο μικρός πρίγκιπας είναι ο ίδιος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που μάχεται να καταλάβει τι στο καλό συμβαίνει. Ποιος είναι. Είναι όλοι αυτοί που στριμώχνονται στο κεφάλι του;

Η μηδενική λογοτεχνική αξία αυτού του παραμυθιού έρχεται να καλυφθεί απ’ το αίμα που χύνει ο συγγραφέας σε κάθε φράση. Αυτή η αγωνία που σκληρίζει σα δεύτερη ανάγνωση, που πασχίζει να γίνει πρώτη. Ο Exupéry φτιάχνει έναν παράλληλο εαυτό γιατί δεν είναι κάθαρμα, δεν είναι παλιάνθρωπος, δεν είναι σαδιστής. Είναι ένα παιδί που πασχίζει να καταλάβει. Αλήθεια τόση είναι η αγωνία του που βάζει τον ήρωα του να πεθαίνει και να μη πεθαίνει στο τέλος. Να ζει αλλά όχι μαζί του. Παραδέχεται άραγε το άπιαστο; Δίνει οριστικό τέλος στην επιστροφή του μικρού Exupéry; «Αυτό που βλέπω δεν είναι παρά μια φλούδα» λέει ο ήρωάς του αλλά αναρωτιέται ο ίδιος «Τότε γιατί πονάω;»

Γιατί πονούσες Antoine de Saint-Exupéry; Ίσως επειδή αυτό το κρυμμένο του καθενός μας είναι πιο δυνατό από αυτό που φαίνεται. Όμως αυτό που φαίνεται είναι κάτι παραπάνω από φλούδα. Πρέπει να δούμε με όλα μας τα μάτια, καλά, αυτό που φαίνεται, για να προχωρήσουμε σε αυτό που δε φαίνεται. Να του δώσουμε τη δύναμη να υπάρξει, για να υπάρξει. Το αρνί υπήρχε ή όχι; Το λουλούδι υπήρχε ή όχι; Ο μικρός πρίγκιπας υπάρχει ή όχι; Ο υπεράνθρωπος του Exupéry, ο πέρα από τις απαντήσεις ανθρωπάκος, τι θα θυσίαζε για να συνεχίσει να υπάρχει η «φλούδα» του λουλουδιού του; Τον εαυτό του. Να τι θυσιάζει. Κάποια στιγμή στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο Exupéry χάνεται με το αεροπλάνο του σε μια αναγνωριστική πτήση. Το πτώμα του δε βρέθηκε ποτέ. Το έργο αυτό είναι παιδικό, όχι γιατί γράφτηκε για παιδιά, αλλά γιατί γράφτηκε από ένα παιδί, με ότι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο όταν το παιδί αυτό είναι σαράντα και πλέον.

Κώστας Conie Ισαακίδης

Συντελεστές

I'll be back some lucky day [anchor]

15 - 30 Ιανουαρίου 2011, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Το εργαστήριο «Παλιάτσοι» του «C. for Circus» παρουσιάζεται.

Το project αποτελείται από εφτά αυτοτελείς σκηνές. Κάθε σκηνή στηρίζεται σε ένα αγαπήμενο τραγούδι και ένα ή περισσότερα αποσπάσματα κειμένων. Με φόντο τις αγαπημένες μας μουσικές και μέσα από σωματικες δράσεις, διηγούμαστε εφτά σύντομες ιστορίες και παράλληλα παρουσιάζουμε τον τρόπο δουλειάς του εργαστηρίου, αντλώντας υλικό από ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς. Τα κείμενα που ακούγονται στην παράσταση είναι αποσπάσματα από τα παρακάτω έργα:

  • «Η εξομολόγηση του καλλιτέχνη» του Charles Baudelaire.
  • «Η σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου.
  • «Ο μικρός πρίγκιπας» του Antoine de Saint-Exupéry.
  • «Στο πανηγύρι» του Jean Cocteau.

καθώς και τρία κείμενα του Κώστα Conie Ισαακίδη.

Συντελεστές
Φωτογραφίες της παραγωγής

Εργαστήρι «Σκηνοβάτες»



Homo Tipotus 2 [anchor]

17 - 22 Μαΐου 2012, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Το Βατερλό θα έρθει και θα έχει τα μάτια σου

Όταν χάνεις εκείνον που αγαπάς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι σα να χάνεις την γεύση των πραγμάτων, τη μυρωδιά τους. Τη μορφή τους. Μαραίνεσαι και ξαναμπαίνεις πίσω. Εκεί. Στο χώμα που σε γέννησε. Μικραίνεις. Γίνεσαι μια σταλιά. Σαν ένας κόκκος άμμου μοιάζεις. Τα χέρια σου θέλουν να σπάσουν κάτι, μα δεν υπάρχει ξαφνικά τίποτα να σπάσεις. Τα πόδια σου θέλουν να τρέξουν κάπου μακριά. Μα οι δρόμοι οδηγούν όλοι στα καρφιά που σε καρφώνουν. Ο στόμας σου θέλει να ουρλιάξει κάτι, μα όλες οι λέξεις γίνονται κοφτερά σπασμένα γυαλιά και σου σκίζουν το λαιμό.

Θα 'πρεπε να χεις την δύναμη να φτάσεις ως το τέλος. Θα 'πρεπε να χεις τη δύναμη να σπάσεις αυτό το τσόφλι και να γίνεις ολόκληρος μια έκρηξη προς τα πάνω. Μα όλος ο μηχανισμός σε τραβάει προς τα κάτω. Προς το χώμα.Αυτό είναι. Πρέπει να επιτρέψεις στον εαυτό σου να πεθάνει για λίγο, για να ξαναγεννηθεί.

Έχουν γίνει 1523 επαναστάσεις στον κόσμο και πάντα, μα πάντα, καταλήγαμε στα ίδια σκατά. Δεν γίνεται να φτιάξεις έναν καινούριο κόσμο, με παλιούς ανθρώπους. Πρέπει να μαραθείς, για να ξανανθίσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Κώστας Conie Ισαακίδης

Συντελεστές

Homo Tipotus [anchor]

22 - 31 Μαΐου 2011, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Ευσεβείς πόθοι

Θα 'θελα να 'μουνα λιμάνι. Θα με λέγαν Άμων. Πόρτο Άμων. Οι κούληδες θα πηγαινοέρχονταν στη ράχη μου ξυπόλυτοι. Οι πουτάνες θα κάθονταν στα φρύδια μου και θα έφτιαχναν τις κάλτσες τους. Θα σάλιωναν τα δάχτυλά τους και θα 'πιαναν τους κόμπους των καλσόν τους και λίγα απ' τα σάλια τους θα πέφταν πάνω στα μάτια μου και θα φαινόταν σαν να κλαίω. Ο λυγμός του λιμανιού. Του Πόρτο Άμων. Ένα χαμίνι θα τρέχει ισορροπώντας πάνω στο πόδι μου, το κυνηγάνε δυο χωροφύλακες. Κάτι αναρχικοί ναύτες θα μιλάνε χαμηλόφωνα για την απεργία. Θα χυθεί πολύ αίμα πάλι κι όλο πάνω μου. Το ματωμένο λιμάνι. Πόρτο Άμων. Δυο γέροι πειρατές θα πίνουν ρούμι σ' ένα ξύλινο βαρέλι και θα χτυπάν τα ξύλινα πόδια τους πάνω ακριβώς στο γόνατό μου. Θα πονάει λίγο αλλά θα 'ναι ωραία. Το λιμάνι που πονούσε λίγο στο γόνατο. Πόρτο Άμων. Κι εσύ θα ξαπλώνεις γυμνή πάνω στο αριστερό μου στήθος και θα χαϊδεύεις τις υγρές μου πλάκες και θα μου λες «σσς… σώπα τώρα, σώπα, ναι, ναι, ξέρω. Πάντα ξέρω. Εγώ δεν θα φύγω ποτέ.» Το λιμάνι που το αγαπούσε μια κοπέλα που οι άλλοι την λέγαν τρελή. Πόρτο Άμων.

Κώστας Conie Ισαακίδης

Project …

Homo Tipotus… Μετά τον άνθρωπο που σκέφτεται… ο άνθρωπος που θυμάται. Η μνήμη εγείρει την κίνηση, ξανά ζει και πεθαίνει ακριβώς στην στιγμή της δημιουργίας της, όπως η φωτογραφία, όπως η παραστατικότητα, όπως ο λόγος, όπως ο ίδιος ο άνθρωπος. Μέσω της ένωσης με το άλλο ζούμε την κόλασή του και τη δική μας. Δεν είμαστε εμείς και δεν θα «ξανά» - είμαστε εμείς. Η ζωή που έγινε πολλές εικόνες, μικρές παραβολές, αποδομείται και δομείται… Αλλά αυτήν την φορά είναι αληθινή.

Β.Φ.

Συντελεστές

Εργαστήρι «Μικροί Μάγοι»



4 μέτρα πάνω από τον ουρανό! [anchor]

8 - 16 Ιουνίου 2013, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Σήμερα έφτασε η μέρα για το ταξίδι μου.
Συγνώμη κύριε, αλλά εδώ δεν έχουμε ξεναγούς, οι επισκέψεις είναι ατομικές.
Είμαι μόνη. Νιώθω περίεργα. Δεν αντιλαμβάνομαι το χώρο γύρω μου, ούτε τον εαυτό μου.
Είναι μία από τις αμέτρητες φορές που όλη μου η ζωή έρχεται πάλι στο νου μου, διάσπαρτες αναμνήσεις χωρίς νόημα που δεν ξέρω γιατί έχουν μείνει στο μυαλό μου.
Θέλω να πω για εμένα και για το πώς ζω.
Αξίζει τον κόπο να παρατήσεις την καθημερινή σου ζωή για να ζεις μέσα στο «μαγικό» σου όνειρο; Ή θα ήταν καλύτερα απλά να παρατηρείς γύρω σου, βρίσκοντας πράγματα που είναι «μαγικά» με τον δικό τους τρόπο;
Η ευτυχία πηγάζει μέσα μας, πρέπει να την ελευθερώσουμε και να σταματήσουμε να ψάχνουμε τα ιδανικά, τα τέλεια και τα αψεγάδιαστα.
Εγώ θα έλεγα ότι η ευτυχία είναι σαν ένα μπουκάλι κρασί, βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου, αλλά εσύ συνεχώς ψάχνεις ένα ανοιχτήρι να το ανοίξεις…
Πόσες ώρες κράτησαν και πόσες μέρες και πόσα χρόνια διήρκησαν οι πιο αληθινές στιγμές μου;
Πώς δημιουργείται ο ιστός αράχνης; Για ποιο λόγο η αράχνη τον χρειάζεται;
Ποιος μπορεί την έρημο να ποτίσει;
Μια φορά είδα, το υπόσχομαι, πάνω σε σύννεφο, λουλούδι να ανθίζει.
Είμαι τόσο χαρούμενη που μπορώ να αγγίζω τον ουρανό και τα αστέρια με το ένα δάχτυλο.
Γελάω. Τα κατάφερα. Αλλά όχι, αυτό γίνεται μόνο στα όνειρα.
… τουλάχιστον 4 μέτρα πάνω απ’ τον ουρανό!

Σκέψεις νεαρές, που έγιναν Λόγος, που έγινε μια ιστορία, που έγινε ταξίδι και στρέφει το βλέμμα στον εαυτό, όμως βλέποντας τους άλλους. Λέξεις των παιδιών που μας ανοίγουν τα μάτια και την καρδιά.

Συντελεστές

Φρεναπάτη [anchor]

26 - 27 Μαΐου 2012, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Πέρασαν 15 χρόνια από τη μέρα που εκείνη, η μητέρα του, τον έδιωξε από κοντά της. Ώσπου τελικά, σήμερα, αποφασίζει να τον αναζητήσει. Καταφεύγοντας στη σπηλιά ενός μάγου, βλέπει να ζωντανεύουν μπροστά της σκηνές από το παρελθόν του γιου της, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στις αναμνήσεις της μαζί του. Τί πιο φευγαλέο από τις αναμνήσεις και το παρελθόν; Πείτε μου όμως κάτι που να μην είναι φευγαλέο σ’ αυτόν τον κόσμο. Κάτι που να είναι πραγματικό και όχι φαινομενικό. Η αγάπη που μοιάζει το πιο πραγματικό απ’ όλα, στην ουσία δεν είναι τίποτα. Ένα απλό γκρίζο λιθάρι είναι χίλιες φορές πιο χειροπιαστό απ’ ότι η αγάπη. Κι όμως η αγάπη είναι πιο απτή, πιο πυκνή και πιο βαριά κι απ’ τα βαθύτερα της γης υλικά. Είναι ένα όνειρο που κάνει τον κόσμο να μοιάζει με… Φρεναπάτη.

Μία κλασική ιστορία αγάπης, που δημιουργήθηκε μέσα από τη διάθεση των παιδιών για θέατρο και παιχνίδι. Για θέατρο δηλαδή, μιας και το θέατρο είναι παιχνίδι.

Συντελεστές

Εργαστήρι «Τσαρλατάνοι»



Είναι ένας τρελός, τρελός, τρελός κόσμος [anchor]

26 - 27 Ιουνίου 2014, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»
26 Μαΐου - 1 Ιουνίου 2014, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»
1 - 4 Ιουνίου 2013, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Μία γυναίκα στο Μανχάταν, αναστατώνεται από την ανακάλυψη της πρώτης άσπρης τρίχας μέσα στα μαλλιά της. Ταράζεται. Με αγωνία κολλάει το κεφάλι της πάνω στον καθρέπτη. Γουρλώνει τα μάτια της. Εστιάζει με προσοχή. Προσπαθεί να επιβεβαιώσει – ή μάλλον ελπίζει να ακυρώσει τη διαπίστωσή της. Όχι, δεν υπάρχει καμία άσπρη τρίχα πάνω στο δικό της κεφάλι. Αυτή είναι ακόμα είκοσι (στα χαρτιά εικοσιοκτώ).

Ένα αγόρι σέρνεται στο πλευρό της μητέρας του, που μόλις έχει δεχτεί τα αδέσποτα πυρά ενός βρετανού στρατιώτη στο Αφγανιστάν. Τρέμει από το φόβο. Πιέζει με αγωνία το αίμα μέσα στις πληγές της και τη βαστά με όλη του τη δύναμη. Σκίζει μία λωρίδα ύφασμα από τα ρούχα του, ενώ η μητέρα του ξεψυχάει. Πραγματικά ξεψυχάει. Πεθαίνει. Ένα άψυχο κορμί. Το αγόρι δένει τις πληγές της, παλεύει ακόμα. Από το μυαλό του δε μπορεί καν να περάσει η σκέψη της απώλειας (σε λίγο καιρό θα μάθει να ζει ολομόναχο στα συντρίμμια).

Τούτος ο κόσμος μαζί με όλους τους φυσικούς και τεχνητούς νόμους, με τους τόσους κανόνες και την ανελέητη λογική του, παραμένει τόσο ... παράλογος.

Γιωργής Σφυρής

Το έργο είναι μία δουλειά σε εξέλιξη πάνω σε κείμενα που έχουν συλλεχθεί, διασκευαστεί ή γραφτεί από το σκηνοθέτη και έχουν ενοποιηθεί υπό τον τίτλο «Είναι ένας τρελός, τρελός, τρελός κόσμος».

Συντελεστές

Εργαστήρι «πηδα σαλταπηδα»



Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης [anchor]

11 - 15 Ιουνίου 2014, Θεατρικός χώρος «C. for Circus»

Η αναβίωση μίας ιεροτελεστίας υποδοχής της άνοιξης γίνεται αφορμή για ένα ταξίδι σε ένα μακρινό, πρωτόγονο κόσμο. Η χαμένη αμεσότητα, η απόλυτη επαφή και το ακραίο γίνονται στόχος θαυμασμού και λατρείας από μία ομάδα μυημένων. Τελικά τα καταφέρνουν όσο μπορούν να χαθούν μέσα σε αυτόν τον κόσμο, να ξεφύγουν από την ψυχρή καθημερινότητά τους και να γευτούν τη ζωή, απλή και γεμάτη, όπως είναι.

Ο Igor Stravinsky παρουσίασε την Ιεροτελεστία της Άνοιξης στο Παρίσι το 1913 προκαλώντας σκάνδαλο με το πρωτοποριακό θέμα του μπαλέτου του. Το 1989 η Ειρήνη Μαρρά μετέφρασε και διασκεύασε το λιμπρέτο σε ένα παραμύθι. Σε αυτό το τελευταίο κείμενο βασίζεται το έργο.

Συντελεστές